بخشی از ابیات این شعر را می خوانید:


چه فخر می کنی ای تاجر صدا به خودت
که هر چه هست ز لطف خدای سبحان است
ببین که هر که به خود متکی است آخر کار
زباد حادثه چون بیدها پریشان است

وطن فروش نمی گویمت که این همه نیست
ولی جفای تو از حد گذشت با مردم
زمانه داور خوبی است عاشقانه بخوان
به سوت و کف نکنی نازنین خودت را گم

کجای جنگ تو محکوم کرده ای دشمن
کجا نوشته که صدامیان چو خاشاکند
تو فکر پول بلیت و منافع و کنسرت
چه فهم می کنی آن سینه ها که صد چاکند

به هر کجای جهان می روی و می آیی
به روی شانه مردم نشسته ای مطرب
طرب نمای و مزن زخم با زبان نفاق
سکوت کن که تو ساز شکسته ای مطرب

چقدر مال و منالت ز انقلاب فزود
حلال چونکه تو سلطان ساز و آوازی
ولی مزن به زبان زخم مردمانت را
مکن به ملت آزاده این همه بازی