وقتي كه ملت ايران در 22 بهمن حماسه اي كم نظير بسازد و انقلاب تضميني ديگر دريافت نمايد و حضور مردم دلسوزان انقلاب را ترور و دشمنان را نااميد نمايد آنگاه شما تحليل كرده باشيد كه كار نظام در 22بهمن امسال تمام است براي شما خيلي بد است. شايد ديگر خجالت بكشيد جلوي دوربين ها ظاهر شويد. شايد بخواهيد عذر خواهي نماييد يا شايد اصلاً ديگر توجه كنيد كه تحليل سياسي ارائه نماييد. اما جالب است كه از خود بپرسيم كه اين آقايان سياستمدار خارج نشين با چه روحيه اي دوباره در عرصه رسانه اي ظاهر مي شوند. شايد عده اي بگويند كه خوب آنها اشتباه كردند. تحليل غلط كه ايراد ندارد. هر كس ممكن است تحليل غلط ارائه دهد. اما بايد گفت كه از اين حضرات بعيد است كه اطلاعات غلطي در مورد وضعيت ايران داشته باشند. شايد ساده انديشي باشد كه فكر كنيم به آنها اطلاعات غلط تزريق مي شود. چند وقت پيش وقتي كارگردان خارج نشين نامه اي سراسر جاهلانه نوشته بوديد براي عده اي سؤال شد كه واقعاً او آيا چنين فكر مي كند؟ با اندكي تأمل از حال و احوال ضد انقلاب خارج نشين و طيف هاي فراري دست به دامان استكبار شده مي توان پي برد كه اين آقايان چاره جز ارائه چنين تحليلهايي ندارند. وقتي آنقدر به كشور و ملت ظلم كرده باشي كه راه بازگشتي نداري مجبوري براي ادامه حيات آب به اسياب ميزبانانت بريزي و مطابق خوشايند آنها حرف بزني. هرچند كه مي داني حرفهايت هم مهملات است و با حقيقت فاصله اي عميق دارد.

اگر آن وزير سابق و اين مدير سابق و آن كارگردان نالايق حرفي نزنند كه به مزاق صهيونيزم و ضد انقلاب خوش نيايد ديگر چگونه مي توانند تمديد اقامت بگيرند جير و مواجب بگيرند و خانواده هايشان در امنيت باشند. اين مدعيان آزادي در واقع به دربند ترين انسانها تبديل شده اند. برخلاف آنچه كه در ظاهر نشان داده مي شود وقتي كه نتواني واقعيت را بگويي بلكه مجبوري به مزاق سرورت سخن بگويي اي چه آزادي است.

سرنوشت مختوم كساني كه اينگونه به ملت پشت مي كنند و در هواي بدست آوردن آزادي در لباس ضد انقلاب ظاهر مي شوند چيزي جز اين نيست. اينها در واقع زندانيان سياسي نوين هستند.