به گزارش خبرنگار عصرایران این افراد تعدادشان حدود 200 نفر بود اما برخی رسانه های یک جریان خاص سیاسی تعداد آنان را تا 2000 نفر اعلام کردند.

نکته جالبتر اینکه در بین این دانشجویان خودروهای مجهز به سیستم صوتی و آب سرد کن و منبع آب دیده می شد و از همه عجیب تر اینکه این خودروها فاقد پلاک بودند.

اما در این بین می توان به حملات بی سابقه و شدیداللحن این افراد علیه علی لاریجانی اشاره کرد.

این افراد در شعارهایی تند با مقایسه لاریجانی با افرادی که سران فتنه می خواندند خواستار استعفای فوری لاریجانی بودند.

ماموران امنیتی و انتظامی هم بدون کوچکترین واکنشی تنها نظاره گرد فحاشی و هتاکی به رئیس مجلس و نمایندگان مجلس بودند.

این در حالی است که این تجمع ، مجوز از وزارت کشور نداشت و پلیس نیز بارها اعلام کرده است با هر گونه تجمع بدون مجوز برخورد خواهد کرد.

سوالی که در بین خبرنگاران مجلس مطرح بود این بود آیا افراد به همین آسانی می توانند در مقابل نهاد ریاست جمهوری تجمع کنند و علیه رئیس جمهور کشور شعار سر دهند؟!

درباره علت تجمع امروز مقابل مجلس نیز باید اشاره کرد که طرحی در مجلس ارائه شد که بر اساس آن دانشگاه آزاد می توانست اموال خود را وقف کند در روز مطرح شدن این طرح که از سوی برخی نمایندگان درخواست شده بود، لاریجانی نظر مجلس را درباره مطرح شدن آن در دستور کار آن روز جویا شد و اکثر نمایندگان با آن موافقت کردند و در نهایت نیز مجلس به طرح مذکور رای مثبت داد.

حال سوال این است که علت حملات عجیب به سمت لاریجانی چه می تواند باشد؟ آیا رای مجلس به آن طرح علت اصلی حمله به سمت اوست یا تسویه حساب های دیگری در کار است که به بهانه یک مصوبه در جلوی مجلس خود را نشان داده است.

اگر علت همان مصوبه باشد که لاریجانی به عنوان رئیس مجلس نقشی در آن نداشته و او نیز همچون دیگر نمایندگان یک رای داشته و کسی هم از آن اطلاع ندارد . بر این اساس باید نسبت به باب شدن حرمت شکنی علیه مسئولان معتمد نظام هشدار داد چرا که اگر دیروز نوک پیکان این حملات به سمت افرادی بود که انگ سران فتنه به آنان چسبانده شده بود اینک این حملات به سمت مقامات بلند پایه و مورد اعتماد نظام چرخیده است و به نظر می رسد یک جریان خاص در صدد حذف کلیه رقبا و یا دگر اندیشان از صحنه سیاسی است.

جا دارد مسئولان امر نسبت به ترویج حرمت شکنی علیه مسئولان از سوی هر جریانی که صورت می گیرد حساسیت یکسان داشته باشند و آن گونه نباشد که این شائبه به وجود بیاید اگر یک جریان بخواهد به هر مقامی در کشور می تواند توهین کند اما جریان دیگر کوچکترین انتقاد را نیز نتواند بر زبان جاری کند.